Σοκ και Δέος: Μέρος 1ο
Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Thu, 30 Oct 2008 10:07:55 EET
"Η ισότητα είναι μόνον μια μεταβατική κατάσταση μεταξύ δύο ιεραρχικών βαθμίδων, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι απλώς ένα διάλειμμα μεταξύ δύο καθεστώτων τάξης και πειθαρχίας", έλεγε ο Tarde. Τι κι αν έκανες μερικά εκατομμύρια περισσότερα από τους υπόλοιπους, εξασφάλισες μια δουλειά στο δημόσιο, είχες βύσμα στο στρατό, ήσουν ανάμεσα στους προνομιούχους που είχαν πρόσβαση σε πολιτικούς και αφεντάδες. Όλα αυτά είναι πλέον υπό αμφισβήτηση.
Αυτό που δεν είναι υπό αμφισβήτηση είναι η βαθιά οικονομική κρίση στην οποία βρισκόμαστε και η οποία θα οδηγήσει, αναπόφευκτα, στην κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Αναπόφευκτα, δυστυχώς, θα είναι και τα άμεσα επακόλουθά της: η κοινωνική αποσύνθεση, η ανεργία, η έλλειψη στέγης, η σύγχιση και η απόγνωση. Υπό τέτοιες συνθήκες ο κόσμος θα αναγκαστεί να καταφύγει σε άλλους τρόπους, σχεδόν εγκληματικούς, για να επιβιώσει.
Για να δούμε όμως πως φθάσαμε εδώ πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τι ακριβώς συνέβηκε με τη φούσκα της αγοράς τεχνολογίας και πιο συγκεκριμένα των διαδικτυακών εταιριών (dot-com bubble) πριν δέκα χρόνια. Όταν επενδύεις σε κάποια εταιρία, για να 'χει νόημα, προσδοκάς ότι η επένδυση αυτή θα σου αποφέρει κάποιο μέρισμα κάθε χρόνο. Για παράδειγμα, όταν επενδύεις 100 ευρώ σε κάποια εταιρία και παίρνεις μέρισμα 10 ευρώ το χρόνο τότε σε δέκα χρόνια θα 'χεις βγάλει τα λεφτά σου. Όταν όμως επενδύεις 100 ευρώ, παίρνεις μέρισμα 10 σεντς το χρόνο και περιμένεις να πωλήσεις το μερίδιο σου για 200 ευρώ, τότε δεν πρόκειται για επένδυση. Αυτό ονομάζεται speculation. Στο speculation δεν σε ενδιαφέρει καν η εταιρία στην οποία επενδύεις. Δεν σε ενδιαφέρουν τα προϊόντα της, δεν σε ενδιαφέρουν οι υπαλλήλοι της και, δεν σε ενδιαφέρουν όλα όσα ξεχωρίζουν μια καλή από μια κακή εταιρία. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να πολλαπλασιάσεις τα λεφτά σου. Προσπαθείς απλά να προβλέψεις κατά πόσο η τιμή της μετοχής θα πάει πάνω ή κάτω ώστε να μπορέσεις να αγοράσεις φθηνά και να πουλήσεις ακριβά.
Κάτι παρόμοιο συνέβηκε και με την κτηματαγορά. Αντί ο κόσμος να αγοράζει σπίτια για να ζήσει μέσα, αγόραζε απλά και μόνο επειδή ανάμενε αύξηση της τιμής τους. Αγόραζε, δηλαδή, για τον ίδιο λόγο που αγόραζε και τις μετοχές το 1999, για speculation.
Ότι επρόκειτο για φούσκα το 'χαμε όλοι καταλάβει. Προσωπικά το 'χα αντιληφθεί το 2005 όταν επιστρέφοντας στη Πάφο πήγα μια βόλτα με το αυτοκίνητο στην τουριστική ζώνη που ξεκινά από τον Κόλπο των Κοραλίων μέχρι την Κάτω Πάφο και κάθε δεύτερο κατάστημα ήταν "developer" (γης, όχι λογισμικού). Αυτό που δεν είχαμε καταλάβει οι περισσότεροι ήταν η σοβαρότητα της κατάστασης.
Το πρόβλημα δεν ήταν απλά ότι φούσκωσαν οι τιμές των ακινήτων που ακόμη πιο εύκολα θα μπορούσαν να ξεφουσκώσουν. Και, το πρόβλημα (λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω) δεν ήταν ούτε το δάνειο του Joe του υδραυλικού ή του Jack του ηλεκτρολόγου. Το πρόβλημα ήταν η απληστεία του τραπεζικού συστήματος και πιο συγκεκριμένα του μηχανισμού δανειοδότησης, τα σχετικά "bonuses" και τα πολύπλοκα χρηματοοικονομικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την εμπορευματοποίηση των ενυπόθηκων δανείων υψηλού ρίσκου. Πως θα μπορούσε όμως ένα "αθώο" στεγαστικό δάνειο να έχει τόσες σοβαρές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία;
Με απλά λόγια, όλοι έτρωγαν — ήταν "win-win" situation: ο Joe αγόρασε σπίτι που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει, ο τραπεζίτης συγκέντρωσε πολλά δάνεια (παρεπιπτόντως, αυτή είναι η δουλειά των τραπεζών — να δίνουν δάνεια) και με την αέναη μεταπώληση του συσσωρευμένου ρίσκου τα στελέχη όλων των συνδεδεμένων εταιριών είχαν βρει τρόπο να αμείβονται ακόμη πιο πλουσιοπάροχα (τα bonuses και οι αμοιβές στηρίζονταν στο τζίρο και τα αποτελέσματα επί της θητείας τους — όχι στον αντίκτυπο στη μελλοντική κερδοφορία και βιωσιμότητα των εμπλεκόμενων οργανισμών).
Για να μπούμε στις λεπτομέρειες θα πρέπει πρώτα να δεχθείς ότι το χρήμα είναι μια ιδέα. Εύκολα έρχεται από το πουθενά και εύκολα εξαφανίζεται. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι ο Joe και άλλοι τέσσερεις έχουν από μια μετοχή κάποιας εταιρίας που έχει μόνο πέντε μετοχές. Ας πούμε, ότι η κάθε μετοχή αξίζει 10 ευρώ. Άρα, πέντε επί 10 ευρώ, σύνολο 50 ευρώ. Ας πούμε τώρα ότι ο Joe αποφασίζει να πωλήσει τη μετοχή του και έχει πείσει ένα φίλο του να την αγοράσει για 20 ευρώ (δηλαδή, ο Joe έβγαλε κέρδος 10 ευρώ). Τι είναι τώρα η τιμή της μετοχής, για όλη την εταιρία; Η τιμή της μετοχής είναι η τιμή της τελευταίας πώλησης, δηλαδή 20 ευρώ. Έτσι, ξαφνικά, οι πέντε μετοχές αξίζουν 100 ευρώ αντί 50 ευρώ που άξιζαν πριν.
Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και στο χρηματιστήριο. Όλοι νομίζουν ότι γίνονται πλουσιότεροι. Αυτό που πραγματικά συνέβει στο παράδειγμα είναι ότι ένας ηλίθιος αγόρασε τη μετοχή στη διπλάσια τιμή. Δεν προέκυψαν νέοι πελάτες, νέα έσοδα ή μεγαλύτερο κέρδος. Τα έξτρα 50 ευρώ ήρθαν από το πουθενά. Ε μια ψευδαισθηση, αριθμοί σε ένα υπολογιστή. Το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει και στην αντίθετη περίπτωση. Όταν κάποιος πωλήσει τη μετοχή στη μισή τιμή τότε χάνονται 50 ευρω (υποθέτοντας ότι η τιμή της μετοχής ήταν 20 ευρώ πριν τη αγοραπωλησία). Άρα, τα έξτρα 50 ευρώ είναι φαινομενικός πλούτος — δημιουργείται και εξαφανίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Ο φαινομενικός πλούτος είναι η ουσία και η ρίζα του προβλήματος.
Οι τράπεζες δανείζουν λεφτά στον κόσμο αναλόγως των περιουσιακών του στοιχείων. Περιουσιακό στοιχείο είναι και ο φαινομενικός πλούτος. Σε μια παράλογη αγορά όμως ο φαινομενικός πλούτος μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Για παράδειγμα, ο Joe είχε μετοχές που λόγω της ανόδου στα χρηματιστήρια η συνολική τους αξία ήταν 50 χιλιάδες ευρώ. Η τράπεζα λαμβάνοντας υπόψη αυτό το στοιχείο και παραβλέποντας άλλα (η χαλαρότητα στο μηχανισμό δανειοδότησης που λέγαμε) έγκρινε στεγαστικό δάνειο με το οποίο ο Joe αγόρασε σπίτι των 250 χιλιάδων ευρώ (οι τιμές των ακινήτων ήταν ήδη φουσκωμένες). Με το ξεφούσκωμα των τιμών ο Joe είναι σε δίλημμα είτε επειδή ο μισθός του και μόνο δεν επαρκεί για τις δόσεις είτε επειδή οι τιμές έχουν πέσει τόσο χαμηλά που τον συμφέρει να χάσει το σπίτι και να αγοράσει ένα καινούριο φθηνότερα (ή, για την περίπτωση του επενδυτή, απλά να αφήσει την τράπεζα να κατασχέσει το ακίνητο αν δεν το χρειάζεται).
Αν ήταν ως εδώ, θα μιλούσαμε για κρίση, το πολύ βαθιά κρίση, αλλά όχι για κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας. Η σοβαρότητα της κατάστασης προκύπτει από το γεγονός ότι οι μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί εμπορευματοποίησαν πολλά τέτοια δάνεια σε πακέτα τα οποία μεταπώλησαν αναλόγως της επικινδυνότητάς τους σε άλλους οργανισμούς, και τανάπαλιν. Αυτό σημαίνει ότι τώρα κανένας δεν ξέρει ποιου και σε ποιο βαθμό έχει μείνει το μπαλάκι κι ως εκ τούτου κανένας δεν εμπιστεύεται κανένα (δια-τραπεζικά δάνεια, κοκ). Με την απότομη και σημαντική μείωση των τιμών στην κτηματαγορά και τα χρηματιστήρια και κυρίως τις πρώτες ανεκπλήρωτες δόσεις δανείων, οργανισμοί που όποια πέτρα και να σηκώσεις θα τους βρεις από κάτω είχαν πρόβλημα να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και σε τέτοια περίπτωση οι επιλογές ήταν περιορισμένες: πτώχευση ή κρατικοποίηση. Η πτώχευση θα δημιουργούσε τέτοια αναστάτωση (δουλειές, οικονομία, κτλ) που στην πραγματικότητα είχε απομείνει μια και μοναδική επιλογή, η πλήρης ή μερική κρατικοποίηση. Και, για να επιτευχθεί αυτό, οι διάφορες κυβερνήσεις έχουν υποθηκεύσει (κυριολεκτικά) το μέλλον για να γλυτώσουν το παρόν.
Σχόλια Αναγνωστών
1. Εξαιρετική ανάρτηση! Και το αδιανόητο είναι ότι μέχρι σήμερα οι Κυβερνήσεις θεωρούν πως θα λύσουν το πρόβλημα με το να ενισχύουν οικονομικά τις τράπεζες, χρησιμοποιώντας τα χρήματα των φορολογουμένων. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι γιατί τα Κράτη δεν αποφάσισαν να γεμισουν τα τραπεζικά ταμεία, πληρώνοντας τα δάνεια των χαμηλόμισθων και των μικρών επιχειρήσεων.
Έτσι και ρευστό θα υπήρχε στις Τράπεζες και θα ενισχυόταν ένα βασικό μέρος της οικονομίας και θα αυξανόταν η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών…
Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά πόσο δίκαιο είναι να ενισχύεται μια τράπεζα με χρήματα των φορολογουμένων, προκειμένου να επανέλθει η τράπεζα αυτή και να συνεχίσει να… κλέβει τους πελάτες της;!
-- Μαρίνος Κλεάνθους ~mkleanth, 30 Οκτωβρίου 2008
2. Όταν έχεις κάνει ανοίγματα σύμφωνα με το φαινομενικό πλούτο ο οποίος έχει στην ουσία εξαφανιστεί λόγω της απότομης μείωσης των τιμών στα ακίνητα και της έντονα καθοδικής πορείας στα χρηματιστήρια, κανένας μηχανισμός καμιάς κυβέρνησης δεν είναι αρκετός για να αναπληρώσει το τεράστιο κενό. Μόνο ο Dow Jones έχει απωλέσει κοντά στο 1 τρισεκατομμύριο δολάρια (γύρω στις 500 μονάδες κάτω) μέσα σε μια μέρα. Αν συνυπολογίσεις ότι από τις 14000 μονάδες βρίσκεται τώρα κοντά στις 9000 (κι αυτές μετά από άνοδο 1000 μονάδων χθες) αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος του προβλήματος.
Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε και δεν νομίζω ότι θα υπήρχε τέτοια στήριξη για κανένα οργανισμό. Η αναγκαιότητα προκύπτει από το γεγονός ότι κάποιες εταιρίες, αποδείχθηκε, ότι είναι υπερβολικά μεγάλες για να κλείσουν χωρίς να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για ολόκληρο το σύστημα. Υπό τις περιστάσεις θεωρώ ότι η απόφαση που πάρθηκε για "bail out" ήταν και η καταλληλότερη. Το σχέδιο αρωγής δεν μας έχει εξασφαλίσει τίποτα άλλο παρά λίγο χρόνο, μια μικρή παράταση, ώστε να προετοιμαστούμε καλύτερα για τα χειρότερα.
Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί υπόψη ότι τα μέσα και οι μηχανισμοί μιας κυβέρνησης είναι περιορισμένα. Αν και δεν νομίζω ότι αυτή ήταν η αρχική τους πρόθεση, η απόφαση για αγορά μετοχών σε συνάρτηση με τις διάφορες εγγυήσεις ήταν φαίνεται και πάλι η καταλληλότερη. Αφενός, έχουν καταφέρει να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια για συμμετοχή στις συμφωνίες και, αφετέρου, έχουν επαναφέρει (σε κάποιο βαθμό) την εμπιστοσύνη στις χρηματιστηριακές αγορές. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ προσωρινό.
Η μείωση των επιτοκίων χθες (κατά μισή ποσοστιαία μονάδα) στο 1% θα λειτουργήσει ως τονωτική ένεση που θα προσελκύσει ρευστότητα στις αγορές, βραχυπρόθεσμα. Είναι, ωστόσο, φανερό ότι αυτή η κατάσταση δεν θα αντέξει για πολύ. Θα 'χουμε ένα ράλλυ στα χρηματιστήρια για ένα-δυο μήνες, να σπάσει πέτρα τρεις μήνες. Μετά, το χάος — θα κατρακυλήσουν όλα. Προσοχή, σε όσους "παίζεται" στο χρηματιστήριο αυτές τις μέρες!!!
Σε πρώτο στάδιο, όλα δείχνουν πως θα 'χουμε αποπληθωρισμό που σημαίνει μειωση τιμών για πολλούς μήνες (η προσφορά θα υπερβαίνει κατά πολύ της ζήτησης) και παρά τη μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη το ρευστό στο παζάρι θα 'ναι μειωμένο.
Σε δεύτερο στάδιο, θα ακολουθήσει υπερ-πληθωρισμός που θα διαρκέσει για πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, το ψωμί πριν είκοσι χρόνια ήταν 25 σεντς της Λίρας Κύπρου και τώρα είναι 1 Λίρα Κύπρου και 25 σεντς (2.10 ευρώ). Αντιλαμβάνεσαι τι έχει να γίνει με τον πληθωρισμό να 'ναι εντελώς εκτός ελέγχου και την ανεργία στα ύψη. Όσοι δουλεύουν στο δημόσιο, θα μου πουν έχουμε την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή και θα αυξηθούν αναλόγως οι μισθοί. Γράψετε το όπου θέλετε γιατί τότε θα 'χει επέλθει η πρώτη και τελευταία αλλά μόνιμη πραγματική μείωση των μισθών και δεν θα 'χει ή δεν θα μπορεί να πει κανένας τίποτα. Από που νομίζετε έχει έσοδα το κράτος; Από τη φορολογία και φορολογία έχουν μόνο οι κερδοφόροι οργανισμοί. Πόσοι οργανισμοί νομίζετε θα παραμείνουν κερδοφόροι σε ένα τέτοιο παρατεταμένο αρνητικό οικονομικό κλίμα.
Όσο για τον καπιταλισμό έχει τελειώσει. Ο σοσιαλισμός εν αναπόφευκτος. Ανησυχώ, ωστόσο, ότι ο ολοκληρωτισμός είναι ο πραγματικός κίνδυνος που ενδεχομένως να προκύψει. Το μόνο που μπορώ να εισηγηθώ για τέτοια περίπτωση είναι αυτό που 'χε αναπτύξει ο Αλεξάντερ Σολτζενίτσυν (*) για να επιβιώσει τα κάτεργα του GULAG: "Μην τους πιστεύεις, μην τους φοβάσαι, μην τους ζητάς τίποτα."
(*) Ήταν ο μόνος που τα 'βαλε με τη Σοβιετική Ένωση και κέρδισε. Το 1970 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
-- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, 30 Οκτωβρίου 2008
Nearby
Copyright © 2000-2008 phigita. All rights reserved.
Ε
Σοκ και Δέος: Μέρος 2ο
Posted by Νεόφυτος Δημητρίου Sat, 15 Nov 2008 11:01:03 EET
"Ανήμπορος τις νύχτες φτερουγίζεις με το μυαλό σου σ άλλες εποχές, τριαντάφυλλο στον κόσμο που σαπίζεις για να πληρώνεις ξένες ενοχές."
Η Κύπρος μετά τον πόλεμο δεν έζησε φτώχεια. Πρώτα ήταν το οικονομικό θαύμα με τον τουρισμό, μετά φορολογικός παράδεισος για offshore εταιρίες και, πρόσφατα, δύο μεγάλες φούσκες, χρηματιστήρια και κτηματαγορά. Το γεγονός οτι ο μέσος Κύπριος πολίτης δεν έζησε φτώχεια δεν σημαίνει ότι δεν γινόταν και φτωχότερος κάθε φορά.
Το 1999, σε μια απάτη δίχως προηγούμενο για το κυπριακό λαό, ο κόσμος έχασε τις οικονομίες του στο χρηματιστήριο. Συμφωνώ, ας μην έπαιζε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε χειραγώγηση της αγοράς και του κόσμου. Διαπλεκόμενοι πολιτικοί, διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, μεγαλο-παράγοντες και μεγαλο-καρχαρίες την έβγαλαν καθαρή. Το κράτος απών.
Έπειτα, το κόστος για την απόκτηση ιδιόκτητης στέγης έγινε απαγορευτικά ψηλό για τους περισσότερους. Με απλά λόγια, αν δεν είχες περιουσία να την εκποιήσεις δεν μπορούσες να κάνεις σχεδόν τίποτα. Σχεδόν τίποτα γιατί μπορούσες ενδεχομένως να υποθηκεύσεις ότι είχες και δεν είχες (εκτός ίσως ένα από τα άκρα σου) με την ελπίδα ότι σε 30-40 χρόνια θα τα 'χες ξοφλήσει. Παρεπιπτόντως, η λέξη "υποθήκη" δεν θυμάμαι να υπήρχε στο λεξιλόγιο του Κύπριου πριν κάποια χρόνια. Ή, αν υπήρχε, δεν ήταν τόσο καθιερωμένη/διαδεδομένη όσο σήμερα.
Ευτυχώς, που κάποιοι δεν ήξεραν ή δεν καταλάβαιναν καλύτερα τι "έπαιζε" με τα χρηματοπιστωτικά παράγωγα γιατί τότε η τύχη μας (των τραπεζών μας) δεν θα ήταν πολύ διαφορετική από τον υπόλοιπο κόσμο. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι δεν ενεπλάκηκαν καθόλου σε αυτή την ιστορία. Και αγόρασαν, και εκτέθηκαν — ευτυχώς, ελπίζω ακόμα, όχι σε επικίνδυνο βαθμό. Άρα, σχετικά μιλώντας πάντα, έχουν δίκιο να λένε κάποιοι πως καλά την έχουμε. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν θα μας πιάσει κι εμάς το σχέδιο πάρακατω.
Σ'αυτό το σημείο, αγαπητέ αναγνώστη, θα σε παρακαλέσω να βρεις και να μιλήσεις με κάποιο από τους συμπολίτες μας που έχασαν τη δουλειά τους μετά από πολλά χρόνια που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στις Κυπριακές Αερογραμμές. Δεν μιλώ για εκείνους που τα 'παιρναν χοντρά κι έκαναν του κόσμου τις πατέντες. Μιλώ για απλούς ανθρώπους, έντιμους βιοπαλαιστές και οικογενειάρχες που βρέθηκαν εκ των υστέρων να πληρώνουν τα σπασμένα. Όταν βρεις και μιλήσεις με αυτούς τους ανθρώπους θα σου πουν ότι δεν είσαι ασφαλής σε καμιά δουλειά. Ότι η ασφάλεια στις μέρες μας είναι μεγάλο ρίσκο.
Έρχονται δύσκολες μέρες για την Κύπρο και, τα διάφορα κονδύλια που θα μπορούσαν να μας είχαν φέρει σε καλύτερη θέση (είναι κοινό μυστικό) πήγαιναν οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που έπρεπε. Μέχρι πρόσφατα, για παράδειγμα, η Κύπρος μπορούσε να γίνει κέντρο παροχής υπηρεσιών πληροφορικής. Μέχρι πρόσφατα δεν χρειαζόσουν τίποτα άλλο από ένα απλό υπολογιστή για να ανταγωνιστείς επί ίσοις όροις με οποιοδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Δυστυχώς, κι είναι με βαριά καρδιά που το παραδέχομαι, αυτό το τρένο το 'χουμε χάσει εδώ και καιρό. Έχουμε μετατρέψει τους νέους επιστήμονες σε χαμηλής τεχνογνωσίας εργατικό δυναμικό και αυτό θα το πληρώνουμε για πολλά χρόνια ακόμα.
Για μένα, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σώσει την κατάσταση και αυτό είναι να λυθεί το κυπριακό το συντομότερο δυνατό. Οι συνθήκες μπορεί να μην είναι ευνοϊκές αλλά η συγκυρία είναι κατά τη γνώμη μου η καταλληλότερη.
ΥΓ.1. Δεν είχα σκοπό να μπω τόσο γρήγορα σε αυτά τα θέματα. Ήθελα πρώτα να μιλήσω για την ολιγαρχία συμφερόντων που αναπόφευκτα θα προκύψει λόγω της κατάστασης αυτής.
ΥΓ.2. Ήθελα συγχρόνως να γράψω ότι κάποιες λύσεις που φαίνεται να δουλεύουν αλλού ίσως να μην είναι οι καταλληλότερες σε αυτό το στάδιο για την Κύπρο. Για παράδειγμα, αν δεν υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας γιατί να μειωθούν τα επιτόκια; Μήπως οι τράπεζες πιέζουν για να εκμεταλευτούν την κατάσταση; Σε εκείνη την περίπτωση, μου φαίνεται, καλά κάνει η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και δεν τα χαμηλώνει. Θα έχει ένα χαρτί παραπάνω να παίξει πάρακατω, όταν τα πραγματικά επιτόκια ξεκινήσουν να ανεβαίνουν. Από την άλλη, αν υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας, είμαστε πολύ σίγουροι ότι η χρηματοδότηση για αναπτυξιακά έργα θα λειτουργήσει ως τονωτική ένεση; Είμαστε πολύ σίγουροι ότι τα λεφτά αυτά θα φτάσουν τελικά στο μέσο Κύπριο πολίτη και σε ποιο βαθμό;
ΥΓ.3. Ήθελα τέλος να γράψω για το γεγονός ότι όλες οι ουσιώδεις υπηρεσίες είναι υπό τον έλεγχο των διαφόρων κυβερνήσεων: υγεία, αστυνομία, πυροσβεστική, κτλ. Γιατί όχι και οι τράπεζες;
Παραπομπές
Σχόλια Αναγνωστών
1. Για μένα, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σώσει την κατάσταση και αυτό είναι να λυθεί το κυπριακό το συντομότερο δυνατό
Πώς η λύση του κυπριακού θα σώσει την κατάσταση;
-- Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου ~constandinos, 17 Νοεμβρίου 2008
2. Ρώτησαν κάποιο να περιγράψει τη γη μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα κι αυτός απάντησε ότι είναι στρογγυλή. Εν συντομία: μείωση στρατιωτικών δαπανών, συνθήκες πολιτικής ασφάλειας και σταθερότητας, αύξηση επενδύσεων για σκοπούς ανοικοδόμησης, διεύρυνση του μεγέθους της κυπριακής αγοράς και επιχειρηματική δραστηριότητα με την Τουρκία, μείωση σπατάλης πόρων για δημιουργία διπλής υποδομής.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προκλήσεις: σύγκλιση τιμών και απολαβών, διαχείριση της μεταβατικής περιόδου, εξασφάλιση ξένης οικονομικής βοήθειας, ρύθμιση του περιουσιακού ζητήματος.
-- Νεόφυτος Δημητρίου ~k2pts, 17 Νοεμβρίου 2008
Αντίο . . .
Posted by Χάρης Μιλητός
Αυτή η λιτή δημοσίευση αποτελεί ένα φόρο τιμής προς τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ένα άνθρωπο στον οποίο εμείς, οι Έλληνες της Κύπρου οφείλουμε πολλά.
Συγκινήθηκα βλέποντας τα αφιερώματα στην τηλεόραση και ειδικά το ιστορικό του διάγγελμα . Πόσο δίκαιο είχε τελικά. Το μόνο μας όπλο σήμερα είναι η διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική μας υπόσταση, την οποία με το ιστορικό ΟΧΙ την έχουμε διατηρήσει και την οποία δεν έχουμε θυσιάσει αβασάνιστα για μια λύση κίβδηλη και καταστροφική, για μια λύση χάρην της λύσης.
Δεν θα ισχυριστώ ότι η προεδρία του αείμνηστου Τάσσου ήταν αψεγάδιαστη. Όπως όλοι οι πολιτικοί, ή αν θέλετε όπως όλοι οι άνθρωποι, ο Τάσσος είχε κάνει λάθη και παραλείψεις. Ουδείς τέλειος και ουδείς αλάνθαστος άλλωστε, αγαπητοί μου φίλοι.
Τα τρία σημαντικότερα ορόσημα της προεδρίας Παπαδόπουλου κατ' εμένα ήταν :
- Η απόρριψη του Σχεδίου Ανάν.
- Η ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1 Μαΐου 2004).
- Η ένταξη μας στην Ευρωζώνη (1 Ιανουαρίου 2008).
Εγώ ως Έλληνας της Κύπρου, ως νέος αλλά και ως απλός πολίτης αισθάνομαι την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Τάσσο Παπαδόπουλο.
Αντίο λοιπόν Τάσσο Παπαδόπουλε, και μακάρι να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Σχόλια Αναγνωστών
1. Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας γνήσιος αγωνιστής κύπριος πατριώτης και το ιστορικό του ΟΧΙ θα μείνει στην ιστορία. Μετά από χρόνια ακούγοντας το διάγγελμα του κ. Παπαδόπουλου ίσως καταλάβουν και αυτοί που δεν το κατάλαβαν τότε πως το ΟΧΙ εκείνο ήταν προς διαφύλαξη της όλης μας ιστορίας, ήταν μια αντίσταση. Ήταν ένα ηχηρό ΔΕΝ υποτάσσομαι. Υπάρχει καλύτερη λύση. Υπάρχει καλύτερο μέλλον….
-- Γιώργος Παπαδόπουλος ~giwrgospap, 14 Δεκεμβρίου 2008
Μέρα τιμής
Posted by Χάρης Μιλητός
Σήμερα είναι μέρα τιμής για κάποιους ιδεολόγους που αγωνίστηκαν ή και θυσιάστηκαν για την ελευθερία. Δεν πρόκειται να πω χιλιοειπωμένες κουβέντες.
Όμως αναρωτιέμαι εάν εμείς, οι νεότερες γενιές των Ελλήνων της Κύπρου είμαστε άξιοι διάδοχοι αυτών των ανθρώπων. Αναρωτιέμαι εάν ο βίος και η πολιτεία μας συνάδει με τα ιδανικά και τα ιδεώδη ενός Αγώνα που διεξήχθη μισό αιώνα πριν, από κάποιους ανθρώπους που πίστευαν σε κάποιες αρχές και αξίες που κράτησαν τον ελληνισμό ζωντανό.
Σχόλια Αναγνωστών
1. Δυστυχώς τώρα παραδίδουμε την ελευθερία μας οικειοθελώς χωρίς ιδιαίτερες σκέψεις σε υλικά αγαθά και σε πλασματικές ανάγκες. Πολλές είναι οι φορές που αναρωτιέμαι το ίδιο πράγμα. Κάπου όμως έχω την αίσθηση ότι απλά κοιμόμαστε. Δεν έχουμε εγκαταλείψει ακόμα. Σε κάποια φάση θα ξυπνήσουμε, και θα αντιληφθούμε ότι πριν 50 περίπου χρόνια κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για να μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε για τη χώρα μας. Και τότε θα αναλάβουμε ευθύνες για να πάμε μπροστά, όχι όπως τώρα που πάμε είτε πίσω-πίσω, είτε μένουμε στάσιμοι.
- Δεν ξεχνώ
- Τι πράμα;
- Εξέχασα!
-- Γεωργία Γεωργίου ~georgia, 01 Απριλίου 2008
Ελλάδα = Κύπρος = Κοροϊδία
Posted by Χαράλαμπος Μαυρομμάτης Wed, 10 Dec 2008 10:27:07 EET
Αυτές τις 3 μέρες μετά τον άδικο θάνατο του Αλέξη είδαμε τα Μπαμ και κάτω στην Ελλάδα, στους δρόμους της Αθήνας όπου σύχναζα τον καιρό των σπουδών μου και σε όσα μέρη είχα τριγυρίσει κατά την διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής εκεί
Το τί συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή την στιγμή δεν είναι ότι ένας αστυνομικός σήκωσε όπλο σε ένα 15χρονό αλλά η Κυβέρνηση που φάνηκε εξευτελισμένη με τα ψέμματα και τις υποσχέσεις που είχε δώσει στον Ελληνικό λαό
Οτι ο λαός αντιλήφθηκε με την βοήθεια των ΜΜΕ πως η Κυβέρνηση μόνο τον μισθό της και τα μαύρα χρήματα ξέρει να παίρνει από κάθε επιχειρηματία που πληρώνει για το δικό του συμφέρον (πχ η κομπίνα με τον Θέμη και άλλα τόσα)
Τώρα αν οι κουκκουλοφόροι βρήκαν αυτή την ευκαιρία για να τα κάμουν μαύρα τζαι γέριμα τιμόντας τον χαμένο Αλέξη, σημαίνει πως δεν έχουν την συνείδηση πως αυτό που κάνουν διαλύει εσωτερικά την χώρα τους και τον λαό που υποφέρει από την οικονομική κρίση
Τώρα θα μου πείτε πως εδώ είναι καλύτερα τα πράγματα; Πως η δική μας κυβέρνηση και όσες κυβερνήσεις πέρασαν έκαναν κάποια διαφορά; Πως οι δικές τους υποσχέσεις πραγματοποιήθηκαν για το καλύτερο της κοινωνίας μας;
Το μόνο πράγμα που υπάρχει σε αυτή την χώρα είναι το Κυπριακό πρόβλημα και το πόσο πρέπει να δείχνουμε στο κοσμάκι της πως είμαστε ΤΕΛΕΙΟΙ! Ποιόν κοροϊδεύουμε και τί θέλουμε να αποδείξουμε μέσα σε μια κλειστή κοινωνία που δεν έχει το θάρρος να αντιδράσει όπως αντιδρά τώρα η Ελλάδα εναντίον της Κυβέρνησης της;
Ποιά κυβέρνηση θα μας σώσει εμάς που σε λίγο καιρό θα πεινούμε και δεν θα έχουμε μια στέγη από πάνω μας; Το Κυπριακό θα μας σώσει; Που σήμερα είναι το πρώτο θέμα των πολιτικών μας για να δικαιολογήσουν την θέση τους πως καλά και τους νοιάζει να ασχολούντε και ότι κάποτε θα βρεθεί η λύση
Τώρα δεν λέω πως δεν υπάρχουν Υπουργοί που ασχολούντε με τα προβλήματα της χώρας, αλλά πόσα λόγια να ακούμε και πόσες πράξεις να γίνοντε;
Δεν είναι καιρός να δείξουμε κάποια αντίδραση με τα όσα συμβαίνουν εδώ μέσα; Και να παραδειγματιστούμε χωρίς να πράξουμε με Βία; Να αφήσουμε το Λάϊφ στάϊλ μας και να ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε για πόσο ακόμα θα μας κοροϊδεύει η κάθε κυβέρνηση που βγαίνει σε αυτή την χώρα; Ξυπνάτε! Μας τρώνε τα λεφτά μας και δεν ξέρουμε τι μας γίνετε! Και ο έξω κόσμος μας αποκαλεί κλέφτες λόγο της ακριβής μας αγοράς, ας κάνουμε και εμείς κάτι επιτέλους
Σχόλια Αναγνωστών
1. Ωραία τα λόγια ρε Χαράλαμπε. Κάνεις και εσύ, αν το πρόσεξες, αυτό που κάνουμε οι περισσότεροι από εμάς. Κρυβόμαστε πίσω από λόγια και θεωρίες. Κάνε κάποια εισήγηση για αυτό το "κάτι" που πρέπει να κάνουμε, όπως λες. Το πρόβλημα στην Κύπρο είναι ότι κανείς δεν τολμά να κάνει την αρχή (εκτός από κάτι 18χρονα που δεν έχουν βγει έξω στον πραγματικό κόσμο, στην ζούγκλα, αλλά ζουν ακόμα με τα λεφτουδάκια του μπαμπά τους). Και αν κάποιος κάνει την αρχή εμείς θα ακολουθήσουμε; Είμαστε όλοι καλοπερασάκηδες και ωραίοι στα λόγια…
-- Χρίστος Σκουφής ~skoufis, 10 Δεκεμβρίου 2008
2. @χρίστος: ε να το εχω υποψη τοτε αλλη φορα που εννα κατεβω διαδηλωση να παρω μαζι μου πιστοποιητικο γεννησης τζε φορολογικη δηλωση. ετσι σε περιπτωση που αμφισβητησει κανενας τους λογους για τους οποιους φωναζω τουλαχιστο να εχω κατι να του δειξω ρε κουμπαρε. εν τζε πρεπει να φορω τζε τιποτε συγκεκριμενα ρουχα; π.χ. ενα τζιν με πουκαμισο ριγε εννα σε σηκωσει που τον καναπε πιο ευκολα παρα μια φανελλα μαυρη; (την αποδειξη που το ενοικιο να μεν ξεχασω τωρα που το σκεφτουμε…)
-- Νικόλας Ρούδας ~senzafine3, 10 Δεκεμβρίου 2008
3. @Νικόλας: καταπιάστηκες με ένα κομμάτι αυτών που έγραψα για να ειρωνευτείς. Αν έχεις πρόβλημα και δεν μπορείς να πιάσεις το νόημα όσων γράφω δεν φταίω.
Όπως και να έχει είσαι λλίος… ρε κουμπάρε.
-- Χρίστος Σκουφής ~skoufis, 11 Δεκεμβρίου 2008
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου