«Η Προστασία του Περιβάλλοντος, ως στάση ζωής»

Notos ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Η Προστασία του Περιβάλλοντος, ως στάση ζωής»

Του ΛΑΜΠΙΡΗ Γεωργίου, Προέδρου της Ομοσπονδίας Ηπειρωτών Λάκκας Σουλίου και Δ/ντή της Δ/νσης Προστασίας Αγροτικού Περιβάλλοντος, Αγροτικών Φυσικών Πόρων και Αγροτικής Ασφάλειας του Αρχηγείου Ελλην. Αγροφυλακής.

Στις μέρες μας το θέμα της προστασίας του Περιβάλλοντος έχει διεθνοποιηθεί και αποτελεί πλέον βασική προτεραιότητα πολλών χωρών, μεταξύ των οποίων και στη χώρα μας, όπου ήδη άρχισαν να μπαίνουν κανόνες, ώστε οι ασυνείδητοι να μη βλάπτουν καθημερινά τον πλανήτη μας, ιδία στο βωμό της ανάπτυξης.

Θα προσπαθήσω, με απλά λόγια, να δώσω τη διάσταση του προβλήματος, παραθέτοντας σκέψεις, απόψεις και προτάσεις μου, που απηχούν ίσως σκέψεις πολλών συνανθρώπων μας με περιβαλλοντική ευαισθησία και να θέσω σχετικούς προβληματισμούς.

Η τύχη του περιβάλλοντος είναι συνυφασμένη με τη μοίρα όλων των λαών της γης, ανεξαρτήτως χρώματος ή γλώσσας και συνεπώς υπόθεση όλων μας. Ποιότητα ζωής δεν νοείται χωρίς καθαρό και υγιές Περιβάλλον, χωρίς σεβασμό του φυσικού μας πλούτου και είναι αυτό ευθύνη όλων μας έναντι των γενεών που θα μας διαδεχθούν. Είναι χρέος μας να παραδώσουμε στα παιδιά μας ένα Περιβάλλον όπου θα μπορούν να ζήσουν ανθρώπινα και να προκόψουν. Να μπορούν να πίνουν άφοβα νερό και να κολυμπούν ξέγνοιαστα σε καθαρές ακρογιαλιές. Να απολαμβάνουν τα φυτικά και ζωικά προϊόντα, γνωρίζοντας ότι είναι απαλλαγμένα από βλαβερές προσμίξεις ή φυτοφάρμακα επιβλαβή για την υγεία

Να κατανοήσουμε ότι η γη είναι το σπίτι μας, η αυλή μας. Συνεπώς θέλει την προστασία, τη φροντίδα, το σεβασμό μας. Να μη γινόμαστε, έστω και άθελά μας, υπαίτιοι καταστροφής ή υποβάθμισης του φυσικού της Περιβάλλοντος.

Μετά τις καταστροφικές φωτιές των δασών στην Πελοπόννησο και την Εύβοια το 2007, η χώρα μας έγινε περιβαλλοντικά φτωχότερη. Μετά τις φωτιές της Πεντέλης, του Υμηττού και τελευταία της Πάρνηθας, η Αθήνα έχασε και τους τελευταίους πνεύμονες οξυγόνου, μένοντας πλέον ως μια «γυμνή πόλη». Το βλέπουμε και το ζούμε όσοι κατοικούμε στο ασφυκτικό Περιβάλλον αυτής της απέραντης τσιμεντούπολης.

Σε μεγάλο ποσοστό οι νέοι μας σήμερα, ιδία των μεγαλουπόλεων, αγνοούν τη φύση, την ύπαιθρο, το περιβάλλον γιατί δεν μεγάλωσαν, δεν έζησαν σ΄ αυτή. Ξέρουν από τα βιβλία και την τηλεόραση τα ζώα, τα πτηνά, τα ερπετά, τα ψάρια, τα δάση κ.λπ.. Νοιώθουν αμηχανία και απορία όταν δουν από κοντά μια αγελάδα ή ένα άλογο. Και τούτο γιατί δεν έζησαν κοντά στη φύση, δεν χάζεψαν σε μια φωλιά πουλιού, δεν αισθάνθηκαν δέος μπροστά σε μια μυρμηγκοφωλιά ή σε μια κυψέλη μελισσών. Δε γνωρίζουν πως καλλιεργείται και τι κόπο θέλει το σιτάρι ή το καλαμπόκι. Δεν έπαιξαν στη λάσπη, ούτε περπάτησαν στη βροχή. Δεν μάζεψαν κεράσια ή σταφύλια, δεν ένοιωσαν τη μαγεία της φύσης μέσα από τις εναλλαγές των εποχών. Όλα αυτά μεταφράζονται ως άγνοια της φύσης και απομάκρυνσή τους απ΄ αυτή.

Ο σημερινός τρόπος ζωής δυστυχώς, θέλει το παιδί και γενικά τον άνθρωπο μοναχικό, κλεισμένο στους τέσσερις τοίχους, στην τηλεόραση, στο κομπιούτερ, στο internet. Μεγαλώνουν τα παιδιά μας στο μπαλκόνι, τους λείπει η γειτονιά και η ύπαιθρος.

Ένα να ξέρουμε και να το βάλουμε βαθιά μέσα μας: «Η ομορφιά της ζωής ξεδιπλώνεται στην ομορφιά της φύσης». Εκεί κοντά της βρίσκεις τον εαυτό σου και κάνεις σκέψεις ανώτερες. Βλέπεις την πραγματική πορεία ζωής κάθε ζώντος οργανισμού από τη γέννησή του μέχρι το θάνατό του. Βιώνεις την κυριαρχία των αδυσώπητων νόμων της φύσης. Κυρίως ο άνθρωπος της σύγχρονης κοινωνίας, έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, είναι που έχει μεγαλύτερη ανάγκη να βρίσκεται συχνά στην αγκαλιά της μητέρας φύσης, όπου γαληνεύει και ηρεμεί η ψυχή του.

Να επιμείνουμε λοιπόν, εμείς οι μεγαλύτεροι, τα παιδιά μας να αποκτήσουν βιωματική προσέγγιση της φύσης. Τότε θα έχει αξία και όχι αραιά και που μια περιστασιακή επίσκεψη στο χωριό. Έτσι θα αγαπήσουν την ύπαιθρο και θα γίνουν τα ίδια προστάτες της φύσης και όχι βλέποντας τη φύση στην Τ.V. ή στα ντοκιμαντέρ της Νational Geografic . Η προστασία του Περιβάλλοντος πρέπει να γίνει στάση ζωής για τον καθένα μας. Οφείλουμε να είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε κάποιες «μικρές θυσίες», ώστε κι' εμείς με τον τρόπο μας να συμβάλουμε στην καταπολέμηση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής και στις δυσμενείς επιπτώσεις του. Είναι βέβαιο ότι, για τα περισσότερα κακά που συμβαίνουν στον πλανήτη μας καθοριστικό ρόλο παίζουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες, γι' αυτό πριν από κάθε αναπτυξιακό έργο θα πρέπει απαραίτητα να εξετάζεται και η επίδρασή του στο Περιβάλλον, το οποίο, κατά κοινή ομολογία, υποβαθμίζεται μέρα με τη μέρα.

Όταν δεν σεβόμαστε τη φύση και απερίσκεπτα διαταράσσουμε την ισορροπία της, η φύση είναι βέβαιο ότι θα μας εκδικηθεί και η εκδίκησή της ίσως δημιουργήσει παγκόσμια κρίση πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο αρνητική επίδραση έχει στον πλανήτη μας, π.χ. η καταστροφή των δασών, τα οποία χωρίς «ανταμοιβή» και «απλόχερα», πέραν των τόσων άλλων που μας προσφέρουν είναι και η απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα.

Κατά την επιστημονική κοινότητα, η ανθρωπότητα, όσον αφορά το περιβάλλον, βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη στιγμή. Στο Κιότο αρχικά και στο Μπαλί τελευταία έγιναν συζητήσεις για την προστασία του Περιβάλλοντος και τον περιορισμό εκπομπής ρύπων, ιδία διοξειδίου του άνθρακα. Λήφθηκαν κάποιες Αποφάσεις. Θα γίνουν τάχα σεβαστές από όλους, ή όλα θα θυσιαστούν στο βωμό των οικονομικών συμφερόντων;

Είναι καιρός να αντιδράσουμε ως κοινωνία, για να ξανακουστούν τα γέλια των παιδιών στη φύση. Μην τα περιμένουμε όλα από το Κράτος και τις Υπηρεσίες του. Να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία. Να γίνουμε οι ίδιοι φύλακες των δασών και προστάτες της φύσης.

Με δυο λόγια, να αποκτήσουμε όλοι περιβαλλοντική συνείδηση, με πρώτα από όλους τα παιδιά μας, από τη σχολική τους ηλικία. Δεν αρκεί να θυμόμαστε το Περιβάλλον και τις υποχρεώσεις μας απέναντι σ΄αυτό, μια φορά το χρόνο, στις 5 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος και τότε μόνο να μιλάμε για ανακύκλωση, εξοικονόμηση ενέργειας, υγιεινό περιβάλλον, καλλιέργειες χωρίς φυτοφάρμακα ή παράνομες χωματερές κλπ.

Το Περιβάλλον φθίνει καθημερινά. Η τύχη του είναι η κοινή μοίρα όλων των λαών. Θέλουμε δεν θέλουμε, το Περιβάλλον κάποια στιγμή θα ενώσει όλους τους λαούς, γιατί είναι υπόθεση όλων. Κατ΄ανάγκη θα συμβεί αυτό προκειμένου να υπάρξει ομαλή συνέχεια ζωής. Ήδη το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι υπαρκτό και πλήττει όλα τα μέρη της γης. Σε εξήντα περίπου χρόνια (έως το 2070), κατά την άποψη των επιστημόνων, η θερμοκρασία του πλανήτη μας θα αυξηθεί αισθητά, φέρνοντας μη αναστρέψιμες αλλαγές.

Η τρύπα του όζοντος που προστατεύει τη γη μας, τον κόσμο μας, από τις υπέρυθρες ακτίνες του ήλιου έχει μεγαλώσει και αυτό χάρις στις αλόγιστες συμπεριφορές των βιομηχανικών χωρών που με πάμπολλους τρόπους πληγώνουν καθημερινά το περιβάλλον, είτε με την καύση μεταλλευμάτων, ή τη μόλυνση από τα καύσιμα οχημάτων και βιομηχανιών, ή την καταστροφή των δασών και γενικά του φυσικού πλούτου, ή με τη συνεχή και αλόγιστη χρήση του ψυκτικού CFC, που χρησιμοποιείται στα ψυκτικά μηχανήματα. Η κατάσταση όπως έχει κατά κοινή ομολογία διαμορφωθεί στις μέρες μας, είναι ανησυχητική. Το νερό είναι λίγο, και μολυσμένο. Τα τρόφιμα δεν φτάνουν. Οι ανισότητες στην κοινωνία οξύνονται. Το μολυσμένο νερό παραμένει η υπ ΄αριθμόν ένα αιτία θανάτου στον κόσμο. Η ποσότητα αλιευμάτων μειώνεται σταθερά τις τελευταίες 10ετίες, με σημάδια εξάντλησης. Το λιώσιμο των πάγων εγκυμονεί κινδύνους για οικολογική καταστροφή. Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, θα αλλάξει τη μορφή των παραλιών. Ακραία φαινόμενα όπως ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνες, πυρκαγιές, ερημοποίηση περιοχών, λειψυδρία, ασθένειες, απώλειες ζωών, γίνονται όλο και συχνότερα. Οι φυσικές καταστροφές της χλωρίδας και της πανίδας είναι υπαρκτό πρόβλημα. Οι κλιματολογικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Αυτό είναι αλήθεια και το βλέπουμε όλοι μας. Είναι λοιπόν απαραίτητη μια πολιτική για το Περιβάλλον, φιλική προς ό,τι βρίσκεται δίπλα μας και είναι δώρα του Θεού στους ανθρώπους (ζώα, πτηνά, ψάρια, φυτά, ποτάμια, λίμνες, βουνά, θάλασσες).

Η προστασία του Περιβάλλοντος πρέπει, για κάθε δράση όλων μας και ιδίως των αρμοδίων που κυβερνούν τις χώρες του πλανήτη μας, να αποτελεί κεντρική και αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Είναι απαραίτητη για τη χώρα μας, η ολοκλήρωση του Εθνικού Κτηματολογίου, η θεσμοθέτηση νέου τρόπου έκδοσης των οικοδομικών αδειών, το κλείσιμο των ανεξέλεγκτων χωματερών, οι αυστηροί έλεγχοι και ποινές για τους παραβάτες, η κατασκευή έργων ορθολογικής διαχείρισης των υδάτινων πόρων, σε εθνικό επίπεδο (δεξαμενές, φράγματα, υδατολεκάνες, μονάδες αφαλάτωσης), γιατί σε λίγο δεν θα έχουμε επαρκή νερά όπως τώρα. Για το πολύτιμο αυτό αγαθό, το νερό, εκτιμώ ότι, εάν η κατάσταση όπως διαμορφώνεται στις μέρες μας δεν αντιστραφεί, ενδεχομένως μελλοντικά να ξεσπάσουν στην ανθρωπότητα σοβαρές αντιπαραθέσεις και αναταραχές.

Η επιβολή αυστηρότερων ποινών σε όσους μολύνουν το Περιβάλλον, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με το κοινό αίσθημα, έτσι όπως αυτό άρχισε τελευταία να διαμορφώνεται, αλλά κυρίως θα ανταποκρίνονταν πλήρως στην ανάγκη, που κατά κοινή ομολογία υπάρχει σήμερα, για προστασία του Περιβάλλοντος. Η κοινή γνώμη πιστεύω θα χειροκροτούσε στις μέρες μας, οποιοδήποτε μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση. Το γενικό κλίμα και η ωριμότητα που έχει η κοινωνία μας σήμερα, δείχνουν ότι υπάρχουν τα περιθώρια να γίνουν από την πολιτεία και όλους μας, αυτά που δεν έγιναν τα χρόνια που πέρασαν. Χρειάζεται συνείδηση αλλά και τόλμη ως προς τη λήψη μέτρων από την πολιτεία, μέτρων που θα αποτελούν ασπίδα προστασίας του Περιβάλλοντος κι αυτό

χωρίς άλλες αναβολές ή συμβιβασμούς με τους επιτήδειους. Αυτά πρέπει να μείνουν στο παρελθόν. Το φυσικό αέριο, για παράδειγμα, είναι φιλικότερο στο Περιβάλλον και στον άνθρωπο σε σχέση με το πετρέλαιο. Να λοιπόν ένα χειροπιαστό παράδειγμα για να δείξουμε στην πράξη τις περιβαλλοντικές μας ευαισθησίες. Το ίδιο μπορεί να γίνει και στους τομείς εξοικονόμησης ενέργειας, ύδατος, διαχείρισης σκουπιδιών κ.λπ.

Δεν απομένει παρά να αποδείξουμε εμπράκτως ότι η σωτηρία του Περιβάλλοντος πρέπει να αποτελεί τον καθοριστικό γνώμονα μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής. Να μπει φραγμός στις «οικοκτόνες» δραστηριότητες (απόβλητα, μόλυνση, φυτοφάρμακα, πυρκαγιές, κλπ) και να τεθούν εκτός οιασδήποτε αντιδικίας τα άμεσα Περιβαλλοντικά προβλήματα, όπως: το ενεργειακό, η πυροπροστασία και η διαχείριση των υδάτινων πόρων.

Στροφή λοιπόν στη μητέρα φύση και στην τροφοδότησή μας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας, σε πρόσφατη ομιλία του για το περιβάλλον, τόνισε χαρακτηριστικά: «Θα είμαστε ιστορικά ανεύθυνοι αν δεν παραδώσουμε αλώβητη τη φύση στις επόμενες γενιές».

Χρέος μας είναι να κρατήσουμε την αυθεντικότητα και την παρθενικότητα του Περιβάλλοντος, ο καθένας μας στον τόπο του.

Μη μένουμε απαθείς θεατές των όσων ΄΄στραβών΄΄ συμβαίνουν γύρω μας. Καθήκον μας είναι να προστατεύσουμε τη ζωή στον πλανήτη μας, να σώσουμε ό,τι οδηγείται σε εξαφάνιση. Να γίνουμε φύλακες των οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας, συμβάλλοντας έτσι στην οικολογική ισορροπία. Ποτέ δεν είναι αργά. Το αισιόδοξο είναι ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, αρκεί να εφαρμοστούν, ιδιαίτερα απ' αυτούς που επηρεάζουν το μέλλον μας.