ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

ΝΟΤΟΣ ΘΕΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ:

· ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΟΣΟ ΝΩΡΙΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ

Σε αυτή τη ζωή όλα είναι μετρήσιμα…όπως:

ΤΟ ΥΨΟΣ
Θα βουλιάξουμε ναι
μα πέφτοντας από ψηλά.


ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ
Μεγάλες φωτιές
μεγάλες στάχτες.


Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
Μονάχα αυτός που λέει τη λέξη «θέλω»
είναι μες στη ζωή του ωραία ζωντανός.


Η ΑΠΩΛΕΙΑ
Ανάμεσα στο ανοιγοκλείσιμο του βλεφάρου χάθηκε η ανεπανάληπτη στιγμή.

ΚΑΙ ΜΟΝΟ…

…Η Ανθρώπινη Βλακεία που σου έκοψε το νήμα της ζωής , είναι τόσο απύθμενη που δεν μπορεί να μετρηθεί.

Καλό ταξίδι Αλέξανδρε.

· ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Οι άνθρωποι δεν γίνονται ήρωες παρά μόνο όταν δεν έχουν άλλη επιλογή, λέει ο Γάλλος ποιητής. Paul Claudel,(1868-1955).

Όμως ΕΣΕΙΣ έχετε πολλές επιλογές για να αντιδράσετε και να αντισταθείτε .Δεν χρειάζεται να γίνετε ήρωες .Ο θυμός δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Γιατί είναι ένας ανόητος αυτός που δεν μπορεί να θυμώσει, όμως είναι σοφός εκείνος που δεν θέλει να θυμώσει.

Τίποτα δεν τελειώνει με ένα λάθος .Κάθε έξοδος είναι είσοδος κάπου αλλού.
Να θυμάστε πως όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει δρόμος. Μόνο ο δρόμος της τυφλής βίας δεν οδηγεί πουθενά εκτός ίσως από την καταστροφή. Ο Ν. Καζαντζάκης λέει :«Από το χάος ερχόμαστε, στο χάος πηγαίνουμε, το μεσοδιάστημα το λέμε ζωή».Μην μετατρέψετε και την ζωή σας σε ένα χάος. Ναι έχουμε κάνει λάθη. Από τα λάθη που έχουμε κάνει εμείς διδαχθείτε, μην τα επαναλαμβάνετε για να αποκτήσετε την δική σας εμπειρία. Το σχολείο είναι η δύναμή σας. Γιατί η γνώση είναι δύναμη. Όταν το κλείνετε ή το καταστρέφετε, παραδίνετε τα όπλα σας σε εκείνους που θέλουν να σας κρατήσουν στο σκοτάδι και το ημίφως. Σε εκείνους που σας θέλουν βαποράκια ιδεών και δέσμιους κομματικών συμφερόντων, Σε εκείνους που θέλουν να σας πείσουν ότι οι αγώνες με λουκέτα στα σχολεία έχουν δυναμική και φέρνουν αποτελέσματα , ενώ αυτοί μέσα από το σχολείο , την παιδεία, την εκπαίδευση και την γνώση είναι μάταιοι.
Είναι καλύτερα όμως να αγωνίζεσαι μάταια, παρά να ζεις μάταια. Αν οι καταλήψεις, οι μολότωφ και οι καταστροφές αφύπνιζαν συνειδήσεις και έλυναν προβλήματα , το ζήτημα της Παιδείας θα είχε λυθεί προ πολλού.

Και όπως έλεγε ο Ι. Γουατ « Παιδί μου, μην αφήσεις ποτέ το δηλητήριο του θυμού σου να ξεχυθεί: Τα μικρά σου χεράκια δεν έγιναν για να σκουπίσουν τα δάκρυα στα μάτια των ανθρώπων».

Των ανθρώπων που προσπαθούν τώρα να μαζέψουν τα κομμάτια τους, από τις στάχτες που άφησαν πίσω τους κάποιοι οργισμένοι…

· ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν. Είμαι σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν. Είναι τα λόγια του Γερμανού γνωμικογράφου Georg Christoph Lichtenberg.(1742-1799,).

Είναι τα λόγια και του κάθε Έλληνα πολίτη προς το πολιτικό σύστημα όποια ιδεολογία και αν εκφράζει. Οι πολίτες αυτής της χώρας βαρέθηκαν να ακούνε θεωρίες και όμορφα λόγια από κυβερνήσεις αλλά και από πολιτικές παρατάξεις που αρθρώνουν λόγο αλλά δεν έχουν να καταθέσουν προτάσεις .

Είστε τόσο αλαζόνες που νομίζετε ότι το πρόβλημα της κοινωνίας είναι αν στην εξουσία είναι ο Κωστάκης ή ο Γιωργάκης; Αν το επόμενο σκάνδαλο θα είναι της Ν.Δ. ή του ΠΑΣΟΚ; Αν το όνομα του αδικοχαμένου παιδιού είναι Καλτεζάς ή Γρηγορόπουλος ;Συμψηφισμός ακόμη και στον θάνατο.

Δεν καταλαβαίνετε ότι το πολιτικό σύστημα που δημιουργήσατε όλα αυτά χρόνια έχει χρεοκοπήσει ; Είναι υποτιμητικό για την νοημοσύνη μας να προσπαθείτε να μας πείσετε ότι η λύση του προβλήματος είναι η αλλαγή της κυβέρνησης με μια άλλη .Αποδειχτήκατε διαχρονικά κατώτεροι των περιστάσεων. Ποιος κυβερνούσε το τόπο όλα αυτά τα χρόνια , όταν αποδομήθηκε κάθε ηθική αρχή και αξία σε αυτή την χώρα; Όταν υποθηκεύτηκε το μέλλον της .Ποιος υποσχέθηκε την επανίδρυση του κράτους και την διαφάνεια; Ακόμη και αυτοί που δεν συμμετείχαν στην εξουσία, στάθηκαν ανίκανοι να την ελέγξουν γιατί ασχολούνταν με τα μικροκομματικά τους συμφέροντα. Ούτε μπροστά σε αυτή την τραγική στιγμή δεν μπορείτε να βρείτε ένα κοινό σημείο για συνεννόηση. Σπείρατε ανέμους και θερίζετε θύελλες.

Η Ελλάδα, είναι η χώρα των παράλληλων μονολόγων, έλεγε ο Γ. Σεφέρης. Ούτε ένα βήμα προόδου από τότε, ούτε ένα βήμα συναίνεσης ακόμη και στα μεγάλα προβλήματα, της οικονομίας, της παιδείας, της υγείας.

Φτάνει πια , λέει η Αντιπολίτευση. Ναι φτάνει πια ! Μας κούρασε η δημαγωγία και ο λαϊκισμός όλων σας. Μας κούρασαν οι υποσχέσεις σας , τα μεγάλα λόγια και η απραξία σας. Μας κούρασε το βόλεμά σας , ο αγώνας για την πάρτι σας.

Και το χειρότερο κάποιοι μέσα στο πολιτικό σύστημα εκτρέφουν το αυγό του φιδιού, προσδοκώντας προσωπικά οφέλη.
Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό ενδιαφέρον να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό, λέει ο Φρήντριχ Νίτσε,(1844-1900,Γερμανός φιλόσοφος)και φυσικά έχει απόλυτο δίκιο. Έτσι ο άδικος θάνατος ενός νέου παιδιού ,του Αλέξανδρου, έγινε το άλλοθι για ξεσπάσει η «αυθόρμητη» αντίδραση γνωστών αγνώστων… Αυτό που τόσα χρόνια όλοι γνώριζαν και με την ανοχή τους υπέθαλπαν -ενώ κάποιοι πίστευαν ότι μπορούν και να ελέγξουν- , ξέφυγε πέρα από κάθε έλεγχο και λογική.

Η ευθύνη σας είναι συλλογική.

Γιατί γνωρίζατε ότι η σημερινή γενιά, είναι η πρώτη μεταπολεμική γενιά που χάρη σε σας θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Και δυστυχώς όλοι, αντί να αναζητάτε τις ευθύνες σας, με θράσος κατηγορείτε αλλήλους, κάνετε αναλύσεις για το τι έφταιξε και ζητάτε την εξιλέωση και την άνοδο των ποσοστών σας, χαϊδεύοντας αυτιά και δίνοντας εύσημα στο λαϊκό κίνημα, αντί να κάνετε την αυτοκριτική σας και να καταδικάσετε τις λεηλασίες και τις καταστροφές από κουκουλοφόρους , που καμία σχέση δεν είχαν με τις διαμαρτυρίες των παιδιών.

Γιατί κάποιοι είναι ένα βήμα παρακάτω, ασπάζονται την άποψη του Jean Genet,(1910-1986,Γάλλος συγγραφέας)ότι δηλ. «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μίσος. Απ' αυτό γεννιούνται οι ιδέες». Σήμερα όλοι οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τα Πολιτικά κόμματα και στελέχη της Δημόσιας διοίκησης για την χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, τα Σώματα Ασφαλείας, το Δικαστικό Σώμα και η Εκκλησία, γιατί με την συμπεριφορά των οργάνων τους και την συμμετοχή τους στα γνωστά σκάνδαλα , καταβαραθρώσανε την αξία αυτών των θεσμών στην συνείδηση κάθε πολίτη και νέου ανθρώπου, τα Πνευματικά Ιδρύματα και οι εκπρόσωποί τους, για την παντελή απουσία του πνευματικού λόγου από την κοινωνία και την ανοχή τους στη κατάπτωση των αξιών, τα ΜΜΕ γιατί έχασαν κάθε έρεισμα και αξιοπιστία με τους μεγαλοδημοσιογράφους να φουσκώνουν τις καταθέσεις τους ανάλογα με το που ασκούν κριτική , με το ποιόν καλούν στις εκπομπές τους, με ποιόν συντρώγουν τα βράδια . Όλοι έχουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί.

Και ΗΡΘΕ Η ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΑΣ

· ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Ο Σωκράτης έλεγε ότι αν κάποιος ζητήσει από τον κήρυκα να καλέσει τους τσαγκάρηδες να σηκωθούν, θα σηκωθούν μόνον αυτοί. Εάν όμως καλέσει τους συνετούς η τους δίκαιους, τότε όλοι θα σηκωθούν. Και στη ζωή προξενεί πολύ μεγάλο κακό το ότι ενώ οι περισσότεροι είναι ανόητοι, νομίζουν ότι είναι μυαλωμένοι. Και ως εκ τούτου διαχειρίζονται την εξουσία τους ανάλογα.

Ο Θουκυδίδης γράφει ακόμη πως "Δύο πράγματα είναι κυρίως αντίθετα στην λήψη σωστών αποφάσεων, η ταχύτητα και η οργή".

Επίσης δύο από τα πράγματα θα έπρεπε να διδάσκονται στις Σχολές της Αστυνομίας, είναι πρώτον ότι Βία και Δημοκρατία είναι έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες, και δεύτερον οι συνέπειες του να είσαι «έμπειρος ή «τσαμπουκάς». Δυστυχώς η πείρα είναι μια φλόγα που φωτίζει μόνο εκείνους που καίει. Και η βία που ασκεί ο κάθε μεμονωμένος αστυνομικός κάνοντας επίδειξη μαγκιάς , επιστρέφει και πλήττει όλους αυτούς που δείχνουν σεβασμό στο πολίτη και ασκούν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους. Έχουν λοιπόν και αυτοί υποχρέωση να απομονώσουν και να στιγματίσουν κάθε τέτοια συμπεριφορά από τους συναδέλφους τους.

Το να είσαι ικανός λοιπόν ,σημαίνει να μπορείς να ελέγχεις και να χειρίζεσαι τα πράγματα στο περιβάλλον σου, και δεν εξαρτάται ούτε από τον τσαμπουκά σου, ούτε από τα χρόνια προϋπηρεσίας, ούτε από τις καλές σου προθέσεις.
Η δράση δεν πηγάζει από τη σκέψη, αλλά από την ετοιμότητα για ανάληψη ευθύνης.
Αν το μόνο εφόδιο που έχει κανείς είναι ένα σφυρί, τότε βλέπει όλα τα προβλήματα σαν καρφιά, αναφέρει ο Abraham Maslow,(1908-1970,Αμερικανός ψυχολόγος).Πόσοι ψυχολόγοι όμως βρίσκονται στην διάθεση της Ελληνικής Αστυνομίας, για να στηρίξουν το έργο της ,να αξιολογήσουν τους ανθρώπους της ανάλογα με τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν και να προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις; Η ηγεσία οφείλει να προστατεύσει όχι μόνο τους πολίτες αλλά και τους αστυνομικούς που κάνουν σωστά και ευσυνείδητα την δουλειά τους και που αποτελούν την πλειοψηφία του αστυνομικού σώματος. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ο γείτονάς μας, ο φίλος, ο συγγενής ,ο συμμαθητής που στις πανελλήνιες εξετάσεις επέλεξε την σίγουρη (;) επαγγελματική αποκατάσταση των 1000 ευρώ...

Δεν μπορεί οι κουκουλοφόροι να κυκλοφορούν ελεύθερα και να κρύβουν την ιδιότητά τους οι αστυνομικοί, για μην διακινδυνέψουν την ζωή τους..

Δεν μπορεί να δολοφονείται από έναν αστυνομικό σε επίδειξη «μαγκιάς», ένα δεκαπεντάχρονο παιδί μετά από «λογομαχία» για ένα μπουκάλι νερό και τόσα χρόνια η αστυνομία να μην μπορεί να συλλάβει και να τιμωρήσει έστω και ένα κουκουλοφόρο που καταστρέφει την δημόσια περιουσία ,τις περιουσίες του κόσμου και προκαλεί το δημόσιο αίσθημα , με τον χειρότερο τρόπο.

Έχουμε χάσει εντελώς το μέτρο σε αυτό τον τόπο. Γιατί αλλιώς εύλογα τίθεται το ερώτημα του Ρωμαίου σατιρικού ποιητή Γιουβενάλη (1ος-2ος αιών μΧ):Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

Ποιος θα μας φυλάξει από αυτούς που πιστεύουν πως "Μπορείς να πετύχεις περισσότερα με μια καλή κουβέντα και ένα πιστόλι, παρά μόνο με μια καλή κουβέντα!

Γεγονός είναι ότι όπως και στην αδιαφορία, έτσι και όταν η καταπίεση γίνεται νόμος, η αντίδραση γίνεται καθήκον. Τα αποτελέσματα ορατά .

Ο Νίτσε υποστηρίζει ότι το χάος γεννάει την τάξη. Είμαστε άραγε τόσο απελπισμένοι ως κοινωνία για να ελπίζουμε τουλάχιστον σε αυτό; Ή μήπως πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και να θυμηθούμε τα λόγια του Βρετανού Πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ(1874-1965, Νόμπελ 1953):Αυτό δεν είναι το τέλος. Δεν είναι καν η αρχή του τέλους. Ίσως είναι το τέλος της αρχής.

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής, λέει ο Χ. Λογκφέλοου. Μόνο που η έννοια χρόνος στην εποχή μας , για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι συνώνυμη με την «πολυτέλεια».Είναι πολυτέλεια να έχεις χρόνο να αφιερώσεις στην οικογένειά σου, στα παιδιά σου, στους γονείς σου, στους μαθητές σου. Όμως για τα παιδιά, η αγάπη είναι συνώνυμη με το χρόνο που τους διαθέτεις.
Ας προσπαθήσει καθένας μας να βρει μια γιαγιά… είναι η μόνη από τους ενήλικες που έχει χρόνο. Οι γιαγιάδες έχουν το χρόνο που δεν είχαν ποτέ ως μητέρες - χρόνο για παραμύθια, για μυστικά, για χάδια.

Για τους περισσότερους από εμάς ισχύει : «Το παιδί μου αυτός ο άγνωστος».Τους γεμίζουμε το χρόνο και το κεφάλι, με χιλιάδες πληροφορίες -άχρηστες τις περισσότερες φορές- που θα τους δώσουν τάχα τα εφόδια για την ζωή και το μέλλον τους, που φροντίσαμε εν των μεταξύ να το υποθηκεύσουμε με τις επιλογές μας. Τίποτα που να γεμίσει την καρδιά , την ψυχή και το πνεύμα τους. Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους, εμείς συνήθως είμαστε απασχολημένοι, ενώ στο σχολείο, δάσκαλοι και καθηγητές πιέζονται για να καλύψουν την ύλη που έρχεται σε πρώτη προτεραιότητα και δεν αφήνει πολλά περιθώρια για να δουν μέσα στις ψυχές τους ή πίσω από αυτές.Όσο για το ρόλο τους σαν παιδαγωγών, έχει χαθεί από τότε που οι γονείς πηγαίνουμε στο σχολείο για να τονίσουμε πολλές φορές μάλιστα μη κόσμια, πως «η δική τους δουλειά είναι να τους μαθαίνουν γράμματα, και όχι πως θα συμπεριφέρονται».Φυσικά ο κάθε γονιός πιστεύει ότι μπορεί να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του καλύτερα από το καθένα. Και το πιστεύει ακόμη και όταν επισκέπτεται και πάλι το σχολείο για να πει «δεν με ακούει, κάντε κάτι, έχω χάσει το παιχνίδι». Εγώ λοιπόν θα προτιμούσα περισσότερο ένα σχολείο που θα μάθαινε στα παιδιά μου πως να σέβονται την διαφορετικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, πως θα είναι αλληλέγγυοι σε όσους χρειάζονται στήριξη , πως να συμμετέχουν σε μια κοινωνία πολιτών και να έχουν λόγο για όσα τους αφορούν. Ένα σχολείο που θα τους μάθαινε την ουσιαστική σημασία της Δημοκρατίας και του πολιτισμού, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους, που θα τους μάθαινε να μην κάνουν στους άλλους αυτά που δεν θα ήθελαν να τους κάνουν οι άλλοι, ένα σχολείο που δεν θα τους δίνει να παπαγαλίσουν το επόμενο μάθημα που ήδη έχουν διδαχθεί στο φροντιστήριο, που δεν θα τρέχει να βγάλει την ύλη, που οι δραστηριότητες πλην των μαθημάτων δεν θα είναι περιττές και πάρεργο. Γιατί τα παιδιά μόνο μέσα από αυτές τις δραστηριότητες και τις δράσεις καλλιεργούν την ψυχή και το πνεύμα τους, έρχονται κοντά με τους καθηγητές-παιδαγωγούς, κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους , εξομολογούνται τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους, ζητάνε την συμβουλή και την γνώμη τους. Γίνονται σιγά –σιγά, από ανώριμοι έφηβοι υπεύθυνοι ενήλικες.

Και φυσικά το μεγάλο βάρος αυτής προσπάθειας το επωμιζόμαστε εμείς οι μητέρες .Ας προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε και πάλι την αξία της λέξης «Μάνα».

Σαν αυτής που είπε κάποτε στο αγοράκι της ότι ο Θεός κάνει τους ανθρώπους καλούς. Και εκείνο απάντησε: "Ξέρω για τον Θεό, αλλά βοηθούν πολύ και οι μανούλες».

Και τότε θάνατος του Αλέξανδρου ίσως να μην μείνει ένας «άδικος» θάνατος. Ίσως βρει την δικαίωση μέσα από την αυτοκριτική και την αλλαγή της συμπεριφοράς μας.

Καλώ τους ζωντανούς, πενθώ τους νεκρούς, ξορκίζω την καταιγίδα.
επιγραφή στις καμπάνες των δυτικών εκκλησιών